Roberts perspectief

Op zijn veertigste
vloog Robert
van Venus
naar Mars
man.

Deze reis, die uiteraard staat voor mijn transitie, heeft mijn blik op de maatschappij waarin we wonen enorm verruimd. Dit had ik niet zien aankomen. Sterker, ik was me er helemaal niet van bewust dat ik altijd vanuit een beperkt perspectief had gekeken. De wereld om me heen leek ‘normaal’ en alles wat er gebeurde ‘logisch’. Ik liep niet tegen wetten aan, had niets te vrezen van conducteurs en toiletmedewerkers, kon gaan en staan waar ik wilde en als ik ervaringen, over wat dan ook, deelde met mensen om me heen dan herkenden zij die. Dat alles veranderde toen ik uitkwam voor mijn transseksualiteit. Opeens werden mijn gevoelens en ervaringen ter discussie gesteld. Opeens steeg mijn stressniveau als er een conducteur mijn treincoupé binnenstapte. Opeens moest ik diep ademhalen en mezelf vermannen voordat ik naar een openbaar toilet durfde. Opeens kwam ik liever niet meer op plekken waren ik me moest legitimeren. Opeens was ik afhankelijk van wetswijzigingen om mijn leven te kunnen leiden zoals ik dat wilde.

Langzaam drong het tot me door dat ik altijd een bevoorrechte positie had gehad. Zo had ik mezelf nooit gezien. Ik ben opgegroeid in een lage sociale klasse en had altijd het idee dat ik daar uitsluitend door mijn eigen capaciteiten, zoals doorzettingsvermogen en intelligentie, uit was gekomen. Wat ik nooit had gezien is dat de maatschappij is afgestemd op witte* hetero** binaire*** cismensen**** en ik daar dus volop van had geprofiteerd.

Als je eenmaal onrecht hebt gezien, is het erg lastig om je ogen er weer voor te sluiten. Ik kan dat in ieder geval niet. En wat ik ook niet kan, is het allemaal maar laten gebeuren en er niets over zeggen. Daarom ben ik ‘Robert Witte in de maatschappij’ begonnen.

* voorheen noemde ik dit ‘blanke’
** vallend op het ‘andere geslacht’ (dus niet homo, lesbisch, bi- of pan-seksueel)
*** 100% man of 100% vrouw
**** geboren in het juiste lichaam (dus geen transgender)