Wie ben ik

Ik ben Robert Witte, redacteur, schrijver en dichter. Als kind van zes ging ik al elke week naar de bibliotheek en voor mij twaalfde had ik de hele jeugdafdeling gelezen. Ik droomde ervan om schrijver te worden maar toen ik erachter kwam dat je na het schrijven van het boek ook nog een uitgever moest zien te vinden, was de droom snel voorbij. Na wat omzwervingen ging ik de ICT in en schreef geen boeken maar computerprogramma’s. Ook leuk en geheel passend bij mijn analytische aard. De droom om schrijver te worden kwam weer in mijn herinnering toen ik een oproep zag om mee te doen aan een verhalenwedstrijd. Ik deed mee, werd tot mijn stomme verbazing tweede en trakteerde mezelf op een workshop ‘Dialogen schrijven’. Een van de opdrachten die daar we kregen leidde tot een dialoog waar de docente enthousiast over was en die ik in de trein naar huis meteen uitwerkte tot een kort verhaal. Het duurde een paar maanden voordat ik de moed had verzameld om het haar te mailen met de vraag of het geschikt was voor publicatie in een tijdschrift. Een half uur later werd ik gebeld door haar uitgever: ‘Denk je dat je van dit verhaal een boek kunt maken?’

Soms komen dromen uit.
 
De roman verscheen in 2009 bij LaVita Publishing en daarna volgden een tweede roman, columns en losse artikelen voor diverse media. Bij een uitgeverij volgde ik een cursus redigeren en al snel merkte ik dat ik het puzzelen met stukken tekst en verhaallijnen nog leuker vond zelf schrijven. Het project ‘Roze levensboeken’ van Ihlia zette me op het spoor van levensverhalen schrijven. De ICT had ik inmiddels verlaten voor een bestaan als psychosociaal hulpverlener en dat bleek een mooie achtergrond te zijn voor het optekenen van levensverhalen. Steeds vaker kreeg ik de vraag of ik tips had voor mensen die zelf hun levensverhaal wilden opschrijven. Dat bracht me op het idee om een cursus te ontwikkelen waarin mensen handvatten krijgen om zelf een boekje met hun verhaal te schrijven.  

Om mezelf als schrijver verder te ontwikkelen, schreef ik me in voor een dichtcursus. Dichten doe ik al vanaf mijn tienerjaren maar ik had altijd het idee dat het niet echt gedichten waren en liet ze zelden aan iemand lezen. Tijdens de cursus kwam ik erachter dat mijn schrijfsels wel degelijk gedichten waren. Gedichten bleken niet ingewikkeld en lyrisch te hoeven zijn, ze kunnen ook kort en to the point zijn zoals de mijne. Al snel werd ik gevraag om me aan te sluiten bij het Alkmaars Dichtersgilde en via de poëziekaarten die het gilde een aantal keer per jaar uitbrengt kwamen mijn gedichten voor het eerst onder de mensen. Inmiddels is dichten een serieuze hobby geworden en vind ik het erg leuk om workshops en cursussen te geven aan mensen die hun eerste stappen willen zetten op het pad van de poëzie.